बिदेशमा संगालेका अनुभवहरु सुनाउने
जिन्दगीका भोगाईका कथाहरु बाड्ने
संघर्शका अनुभुतीहरु सुनाउने
तितामिठा गफ गर्ने
जिन्दगी कस्तो चल्दैछ सुनाउने
वास्तवमा जीवन भोगाइ हो । जन्म देखी मृत्यु सम्मको यात्रा हो । यो बिचमा वाइबाले बुझेका , सिकेका र देखेका कुराहरु शब्दमा .....
वाका कप
धादिङ जिल्लाको नेत्रावती डबजोङ गाउँपालिका र नुवाकोट जिल्लाको म्यघाङ गाउँपालिकाको सिमाना वाकामा प्रत्यक बर्ष संचालन हुँदै आएको वाका कप यो क्षेत्रमा संचालन हुँदै आएको एउटा एतिहासिक फुटबल खेल हो । यसले सेमजोङको शानलाई उचो राखेको थियो । त अब यो सेमजोङ भित्र मात्र सिमित रहेन । यसको दाएरा फैलीसकेको छ । यसले नेत्रावती डबजोङको नाउँ राख्नेछ । यसको बिगत देखी को इतिहास कोट्याउने हो भने यसले अनेक बाधा ब्यवधान र संघर्श पार गर्दै १२ औ वाका कप फुटबल खेल सफलता पुर्वक सम्पन्न गरिसकेको छ । कुनै आन्तरिक आर्थिक श्रोत नभए पनि एक आपसमा सहयोग उठाउदै फुतबल खेल आयोजना गर्दै आएको घाम जत्तिकै छर्लंग छ ।
एउटा पोख्रेली युवाको रातो पासपोर्ट पाएपछि को कथा
एउटा सुशी सेफको युरोप सपना र उनले भोगेको युरोप
म पोखराको ब्यस्त ठाउँमा एउटा नयाँ क्याफे चलाइ रहेका थिय । त्यो ब्यबसाय पनि सोचे जस्तो नभएपछि अचानक युरोप जाने भुत सवार भयो । अनि अनेक चक्कर काटेर ठुलो रकम खर्चेर पोर्तुगल छिरे ।
औसत प्रवासको जिन्दगी
बिहान,
जुरुक्क उठ्यो । बाथरुम छिऱ्यो । किचेनमा आएर अम्लेट फट्कारेर पाउरोटीमा डाम्यो । भुक्लुक्क चिया उमाल्यो । खायो पियो, लुगा लगायो, भात छ भने प्लास्टिकको डब्बामा पोको पाऱ्यो, झुण्ड्यायो अनि ड्याम्म ढोका लगायो । दौड़ियो ‘सब वे’ (ट्रेन स्टेशन) तिर हतारहतार । किनकी, समयमै काममा पुग्नु छ ।
साँझ,
कामबाट घर फर्किन हतार । भात रित्तिएका खाली डब्बा झुण्ड्याउँदै ‘सब वे’ तिर दौडियो । घर पुग्यो, ढोका खोल्यो, ड्याम्म ढोका बन्द गऱ्यो । न कोही छिमेकीलाई “काका संचै ?” भन्नु छ न “म पनि भर्खर कामबाट आईपुगे” भनेर सुनाउनु छ । न “भाउजुलाई कस्तो छ अहिले ?” भनेर सोध्नुपर्ने छिमेक छ न “बजारमा काउलीको भाउ पनि कस्तो ह्वात्तै बढेको” भनेर सुनाउनु पर्ने मान्छे नै भेटिन्छ । न सुनिदिने मान्छे छ न आफुलाई सोधिदिने मान्छे हुन्छ । सबै आ-आफ्नै धुनमा, सबै आ-आफ्नै पारिवारिक संसारमा ।
खाली डब्बा किचेनको सिन्कमा राखेर सोफामा भ्यात्त पसारियो । टिभी खोल्यो वा मोवाईलमा फेसबुक खोल्यो । बेलुकीको खाना र भोलि बोकेर लाने खानाको जोरजाम गऱ्यो । नेपाल र आफु बसेकै ठाउँमा साथी भाईहरुलाई फोन लगायो ।
एकछिन खुसी भयो, फेरि मनमा कुरा खेलायो । खाना खाएर बेडमा सुत्न गयो । कुनैबेला भुसुक्क निदाईन्छ, कुनैबेला रातभर मनमा कुरा खेलेरै बित्छ ।
बिहान फेरि सूर्य उदाउँछ । त्यही रुटिन दोहोरिन्छ ।
औसत प्रवासको जिन्दगी, फेसबुकमा ‘एडिट’ गरेर टाँसेको फोटो जस्तो चाहीं छैन है !
आलीसान भबन, ठुला र चौडा कोठाहरु, आधुनिक मोडलका टि भि , साउण्ड सिस्टम, वासिङ्ग मेसिन, प्रसस्त पानी, ग्यास, २४ सौ घण्टा बिजुली , जता जाउ गाडीको सुबिधा, उकालो ओरालो गर्नु पर्ने ठाउमा लिफ्ट , बच्चाहरुको लागि खेल्ने बगैचा, सुबिधा माथि सुबिधा , यि सबै धान्न पुग्ने जागिर । झट्ट हेर्दा आहा ! कती रिल्याक्स जिन्दगी । कती मजाका ! एस्तो पो जिन्दगी । हो यस्तै छ प्रायको युरोप जिन्दगी । तपाईंलाई आहा लागिरहेको जिन्दगी युरोपमा भोग्नेहरु कसैले पनि आहा भनेको सुनिन मैले । यहाँको ब्यवस्थाले यि सबै सुबिधा दिएको छ मान्छेलाई तर यि सुबिधामा सुख अनुभुती गर्ने समय यहाँ कोही कसै सँग पनि छैन । आहा क्या ! आनन्द, आज त म ढुक्क छु , एस्तो पो सुख ,कसैले पनि भन्दैनन यहाँ । किनकी कसै सँग पनि त्यो अभिब्यक्ती गर्ने फुर्सद नै छैन । फुर्सद भए पनि त्यो कसैले पनि भन्दैनन र भन्न सक्दैनन । यहाँ यस्तै छ ।
जिन्दगी एउटा कथा हो हामी पात्र हौ जिन्दगीको । कुनै पलहरुमा रमाउछौ, कुनै पल दुखी हुन्छौ । कुनै काम सफल भये झै लाग्छ कुनै असफल । सlर्हो, गlर्हो , सुख, दु:ख ,आरोह,
अवरोह , मिलन, बिछोड जिन्दगीका खण्डहरु हुन । यही पलहरु भएमा नै कथा पूर्ण हुन्छ । अन्यथा अधुरो ।
विदेश गइरहेको देश
https://www.himalkhabar.com/news/137873
- काँधमा खादा वा माला लगाएका युवा र बिदाइमा तिनलाई अँगालो हालिरहेका प्रियजन। त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलको पटाङ्गिनी विदेश जाने युवा र तिनका आफन्तजनले खचाखच भरिएको हुन्छ।
- समाजशास्त्री डा. गणेश गुरुङ भन्छन्, “न युवा जमात देशमा भविष्य देख्छ न त बाबुआमा नै उनीहरूलाई मुलुकमा राख्न चाहन्छन्। यस्तो लाग्छ- सिङ्गो देश नै विदेश गइरहेको छ।”
- नेपाली समाज छिटो प्रतिफल चाहने, छिटो धनी हुने लालसाले ग्रस्त बनिसकेकाले देशको अवसरभन्दा विदेशै ताकिरहेको देख्छन्।
- अर्थशास्त्री डा. समीर खतिवडा भन्छन्, “जसलाई पनि भोलिको दिन राम्रो होओस्, छोराछोरीको जिन्दगी राम्रो बनोस् भन्ने लाग्छ। नेपालमा त्यस्तो आशा नदेखेपछि हिंड्न खोज्नु अस्वाभाविक होइन।”
- नेपाली युवाका लागि विदेशको गन्तव्य बाध्यता र रहर दुवै बनिरहेको छ।
- देश छोड्नेमा चिकित्सक, इन्जिनीयर, चार्टर्ड एकाउन्टेन्ट (सीए), नर्स, भेटेरिनरी डाक्टर, कृषिविज्ञ, प्राध्यापकदेखि भौतिकशास्त्र, रसायनशास्त्र, जीवविज्ञान लगायतका विषय पढेका जनशक्तिको लर्को छ।
- मुलुक भविष्यसम्मै बन्दैन, सुधार हुँदैन भन्नेमा आमनागरिक विश्वस्त भएकाले अभिभावक नै छोराछोरीलाई गच्छे अनुसारका देश पठाउन चाहिरहेका छन् l
आखिर असन्तुष्टिले संसार खाएको रहेछ
मान्छे सम्पन्न हुन हरदम प्रयासरत रहन्छ । धन थुपार्न अनेक थरी उपाए निकाल्छन , युरोप अमेरिका , जापान , हङ्कङ धाउछन । आखिर सम्पन्न हुँदैमा सन्तुष्टी पाउने भए, धन थुपार्दैमा सुख मिल्ने भए , अनेक थरी सुबिधा थप्द्दैमा आनन्द मिल्ने भए संसारकै धनी यि खैरेहरु सुखी र प्रफुल्ल देखिनु पर्ने अनी युरोप , अमेरिका , जापान हङ्कङ पुगेका नेपालीहरु सन्तुष्ट देखिनु पर्ने ! आखिर असन्तुष्टिले संसार खाएको रहेछ ।
पुर्ण बहादुर तामाङ
नेत्रावती डबजोङ गाउँपालिका ३, गैरा गाउँ सेमजोङ का स्थानिय बासिन्दा पुर्ण बहादुर तामाङको हातमा अद्भुत सीप छ । उनी फुर्शद हुने बेला काठका टुक्राहरुमा आफ्नो अद्भुत कला कुद्छन । काठमा विभिन्न देवि देवताका मुर्तिहरु, भैरबको मुकुट, लाखेको मुकुट बनाउन उनी माहिर छन । झ्याल, ढोका, दराज र खाटमा उनले आज सम्म विभिन्न कला बनाईसकेका छन । काष्टकलामा उनको लगाव रहेको उनले बनाएका काठका आकृतीहरु बाट पनि प्रष्ट झल्किन्छ । पहिले पहिले गाउँका ढोका, झ्याल, खुर्पेटो, लट्ठीहरुमा समेत विभिन्न हातले खोपेका डिजाईनहरु देख्न सकिन्थ्यो । यसको मतलब पहिलेका मानिसहरु सिपमुलक, काष्टकलामा लगाव राख्दथे भन्ने बुझ्न सकिन्छ । तर अहिलेका युवाहरुमा त्यस्तो लगाव र सीप नभएको होकि भन्ने लाग्दछ । सम्भवत यो गाउँमा पुर्ण बहादुर तामाङ यस्ता सीप हुने अन्तिम पुस्ता नै हुन सक्ने अनुमान लगाउन सकिन्छ । यदि हामिले समय मै यस्ता सिप, ज्ञान र क्षमता भएको ब्यक्तीलाई साथमा लिएर युवा पुस्तालाई तालिम दिन सक्ने हो भने काष्टकलाको संरक्षण गर्न टेवा पुग्ने थियो कि ! हाम्रो आफ्नै गाउँ घरमा रहेको सिपको जगेर्ना पो हुने थियो कि !
कर्म को फल
- १ कर्म को फल भोग्नु पर्छ ।
- २ कुकर्म भन्दा सुकर्मको फल लाभ दायक छ ।
- ३ हामी संग समय सिमित छ ।
- ४ मानव जीवन एउटा अवसर हो ।
- ५ हाम्रो शरीर अनित्य छ ।
- ६ हाम्रो शरीर नाश भएर जान्छ तर हाम्रो मन र कर्मले अर्को जुनी लिन्छ ।
- ७ हामी जती कर्म गर्दै जान्छौ त्यती नै कारण थपीदै, बढ्दै जान्छ ।
- ८ मनको एकाग्रता र ध्यान नै कर्म सुधार्ने एक मात्र माध्यम हो ।
- ९ त्यसैले ध्यान गरौ ।
अवसर मात्र छैन, ठगहरु सँग जोगिनु पर्ने चुनौती
पैसाले दिएको दु:ख , अरु कुनै अभाव छैन, पैसा दुख्छ यहाँ !
युरोपको एउटा सानो देशको नाउँ हो - बेल्जियम । जहाँ करिब अन्दाजी सात हजार नेपाली परिवार बसोबास गर्छन् । करिब ५ सय परिवार नेपालीको आफ्नै ब्यवसाय छ । कयौ परिवारका छोरा छोरी उच्च शिक्षा हासिल गरेर राम्रो क्षेत्रमा कर्यरत छन । रोजगारी गर्नेहरुले पनि राम्रो आम्दानी गर्न सक्ने ब्यवस्था छ । रोजगारी गर्नेहरुले थोरैमा पनि महिनाको औसतमा २००० युरो बुज्छन । प्रया परिवारमा उमेर पुगेका सबैले काम गर्छन् । ब्यवसायमा लाग्ने नेपालीहरुले यहाँको सरकारलाई राम्रै ट्याक्स तिर्छन । यसको मतलब कारोबार राम्रै गर्छन् भन्ने पनि हो । बिगतको तुलनामा महंगी अली बढेको हो तर यसले दैनिक जीवनमा खासै असार पार्दैन । एउटा परिवारको महिनाको खर्च जती नै भए पनि बेल्जियममा नेपाली परिवारको आम्दानी मस्त छ । बजारमा चेलेका गाडी ल्याण्ड रोभर, आउडी, टेसला लगाएतका गाडी नेपालीले चढेका छन । बेल्जियमको प्रमुख शहरहरुको मध्य भागमा नेपालीको ब्यवसाय छ । को सँग कती किलो सुन छ भन्ने त यहाँ प्रतिस्पर्धा नै चल्छ । प्राय नेपालीहरुले यहाँ आफ्नै घर जोडेका छन । घर, गाडी, ब्यवसाय, रोजगार, खर्च भन्दा आम्दानी बढी, राम्रो शिक्षा, श्वास्थ्य, सुरक्षा आदी इत्यादी, एउटा मान्छेले खोज्ने सुख सुबिधामा बेल्जियममा बस्ने नेपालीलाई आभाव भन्न्ने केही छैन । तै पनि यहाँका नेपालीले सुख पाएनन । अरु कुनै अभाव छैन, पैसा दुख्छ यहाँ !
बुद्ध जयन्ति
Subscribe to:
Comments (Atom)