बिदेश पुगे

बिदेशमा बस्ने नेपाली धनी हुँदैनन । गरीब नै हुन । मात्र यहाँको महङ्गी सँग जुध्दै अली अली बचाएको पैसो नेपाल पुग्दा धेरै देखीने हो
---------------------
बिदेश पुगे पछी सबै त्यस्तै हो ।
आफु बनी हाल्यो हामीलाई अब यसले के गन्थ्यो र !
राम्रा देशमा पुगेकाहरु अटोमेटिकली ठुला बन्छन,
स्वदेश बिर्सीन्छन ,
आफन्त , साथी भाई लाई गन्दैनन ,
लोभि हुन्छन , बोल्न पनि पैसा लाग्ने जस्तो गर्छ । प्राय युरोप , जापान , अस्ट्रेलिया , अमेरिका , लन्डन जस्ता देश पुग्नेहरुलाई लाग्ने आरोप हो यो । मैले पनि कत्ती साथी भाई सँग प्रण गरेको थिय म त त्यस्तो हुन्न यार भनेर । तर यहाँको पेरिस्थीतिले नै वाध्यता पार्दो रहेछ ति आरोपहरु झेल्न ।

pida

इटालियनहरुले अब बिदेशीलाई त खेलौना नै पो सम्झेर  प्रयोग गर्न थालेछ । पारीश्रमिक नदीई ट्राइ गर्ने बाहानामा काममा जोताउने , एक छाक खानाको भरमा काम लगाउने , फलानाले त यती रकममै काम गर्छु भनेको छ भन्दै भ्रम श्रीजना गरी ३,४ युरोमा श्रम शोषण गर्न खोज्ने । कन्ट्राक दिन्छु, ट्याक्स भरिदिन्छु भनी प्रलोभन देखाउने तर झुलाई रहने , अन्तमा खोट देखाएर निकाल्ने , फेरी अर्को बिदेशीको प्रयोग गर्ने । क्या माहिर छन यि इटालियनहरु । म आफै प्रयोग भए यही महिना ३ , ४ ठाउँमा ।

थुक्क पैसा

थुक्क पैसा !
आखिर यती सुन्दर जिन्दगी पैसाले बेरुप पार्दो रहेछ । सबै मानिस  नाङ्गो जन्मने हो ।  २  हात खुट्टा , एउटा सफा र खाली दिमाग अनी सिङो शरीर । जब एउटा बच्चा जन्मन्छ उ बिल्कुल स्वतन्त्र , सफा हृदय अनी निस्पक्ष हुन्छ । उ जन्मने परिवार , समाज , देशको परिवेशले उसमा पनि प्रभाव फैलाउछ । त्यही परिवेशमा उ धनी बन्छ , गरीब बन्छ , साहु बन्छ , नोकर बन्छ । कुनै क्रममा ठुला मान्छे बन्छन त कुनै पल सानो मान्छे बन्छन ।

pass 1 year

मन एक तमासले छटपटिदै थियो । एकातिर जन्म भुमी , आमा बुवा , साथी भाई , आफन्त सबै छाडेर जानु थियो अर्को तिर जीवन साथी सँगको मिलन अनी संघर्श गर्ने कर्म भुमी पुग्न हतारो मन ।

muktak

गरेका ति प्रतिज्ञा भुलु म कसो गरी
अन्जान बनी सुबिधामा झुलु  म कसो गरी
कान्ला मुनिको बास थ्यो, बस्न मिल्ने झुपडी
गास बासको ठेगाना छैन डुलु म कसो गरी ।।

जुन १९ 

मुक्तक

जती सोच्यो सपना त्यो त्यती माथि उडी  जाने
नसोचे पनि त जिन्दगी आखिर रहेछ त्यो  गूडी जाने
सम्हाल्छु भन्छु सम्बन्धहरु सम्हालिन गार्हो हुने
ब्यर्थ किन सङ्ग्रह गर्नु सम्बन्ध त्यो चुडी जाने ।

जुन ८

घुम्दा घुम्दै ठुलो शहरमा हराएको छु
दिनको अत्यास सपनि मै कराएको छु
सोचे जस्तो हुन्न जीवन भन्ने सुनेथे
हो कि झै लाग्न थाल्यो डराएको छु ।

जुन ८

आँफैलाई सम्झाएको

एउटा ब्यक्तिले जीवनमा अथाहा ज्ञान लिन भ्याउछ  । त्यही ज्ञान अनुसार उस्ले जीवन परिवर्तन  पनि गर्दै जान्छ । यो बिचमा कतै सोचेको जस्तो पनि हुन्छ त कतै नसोचेको अवस्था पनि आईपर्छ । आफुले सिकेका ज्ञान सही हो भने घमण्ड  उसमा बढ्दै जान्छ । २/ ४ जनालाई त उसले सल्लाह दिन पनि भ्याउछ । तिमी यो कारणले दु:ख पाउदै छौ , अब यसो गर भनी ज्ञान पनि दिन्छ । तर यि अथाहा ज्ञान हासिल गरेको ब्यक्ती अन्तत ति ज्ञानहरु व्यवस्थित गर्न नसक्दा आफ्नै भुमरिमा फस्छन । आखिर कुनै पनि बस्तु , ज्ञान , द्रब्य हासिल गर्नु मात्र मुख्य कुरो होइन । त्यसलाई कसरी ब्यवस्थित गर्ने र समय सापेक्ष रुपमा ढाल्ने भन्ने पनि ध्यान दिनु पर्छ । 

छोरा भन्यो छोरा  ,छोरी भन्यो छोरी , बुढा बुढीकै राम्रो कमाई  हुने जागिर ,राम्रो कन्ट्राक, लुगा धुन्छ मेसिन्ले, भात  पकाउछ ग्यासले , युरोपको सुबिधाको जिन्दगी । आयौ आत्थाउ केही छैन । आफ्नै एउटा परिवार, आफ्नै घर । यती हुँदा पनि नपुग्दो मान्छे असन्तुस्ठीको पराकास्ठा सिवाए केही होइन ।

थाहा छैन भविश्य अन्धकार देख्दैछु
एउटा परदेशीको कथा यो लेख्दैछु

परिवार छोडे देश छोडे केही हुने आशले
फगत चुहिएको भबिश्य छेक्दैछु l

May 20

भावनाहरु

रोजगारी गर्न बिदेशीएको केटो
दिनभरीको कामले थकितभई
पसिना चुहाउदै कोठा तिर फर्कदै
सुनौलो भबिश्यको कल्पनामा डुबुल्की खेल्नु भन्दा त !
बोल्दा पनि टड्कारो सुनिने सुन्य कोठा भित्र
नैराश्यता , हिनताबोध र अन्योलताले ग्रस्त देखिने
फुङ्ग उडेको अनुहार भित्रको ब्यग्र भावनाहरु  सोच्दा सोच्दै थकिन हुँदै
 निराशाका थोपाहरु तप्प तप्प चुहिरहेको देख्छु ।

मे २२
मिलान, इटली