कर्मको खेला , प्रवासको मेला, यसैमा रमाउछु
पिरगरी हुन्न, अब म रुन्न, यतै म जमाउछु ll
पिरगरी हुन्न, अब म रुन्न, यतै म जमाउछु ll
वास्तवमा जीवन भोगाइ हो । जन्म देखी मृत्यु सम्मको यात्रा हो । यो बिचमा वाइबाले बुझेका , सिकेका र देखेका कुराहरु शब्दमा .....
गजल
पर्देशमा काम भन्दा पनि दाम ठुलो रहेछ
सुख सुबिधा भन्दा पनी माम ठुलो रहेछ ll
हुनु छैन सुकिला मुकिला सधैं हुन्छु हतारमा
महिना भरी खट्दा पाउने खाम ठुलो रहेछ ll
ठुलो सानो नाप्दा खेरी काम भन्दा दाम माथि
पुर्णिमाको जुन भन्दा नि घाम ठुलो रहेछ ll
पर्देशबाट
11 March
सुख सुबिधा भन्दा पनी माम ठुलो रहेछ ll
हुनु छैन सुकिला मुकिला सधैं हुन्छु हतारमा
महिना भरी खट्दा पाउने खाम ठुलो रहेछ ll
ठुलो सानो नाप्दा खेरी काम भन्दा दाम माथि
पुर्णिमाको जुन भन्दा नि घाम ठुलो रहेछ ll
पर्देशबाट
11 March
पर्स सँगै सबै डकुमेन्ट हराउदाको छटपटी
हिमालमा जागिर खाएको २ महिना पनि नाघी सकेछ । यो बिचमा ५/ ६ पटक मिलान पुगे हुला साहु सँग छुट्टी मागेर । आखिर मेरो अहिलेलाई स्थाइ बसोबास गर्ने ठाउँ त मिलान हो । हिमाल मा त सिजनको काम हो । हरेक पटक छुट्टी हुँदा मनमा एक किसिमको थकथकी लाग्छ । बस पाउला कि नपाउला ? टिकट माग्दा के भन्ने ? कसरी माग्ने ? भाषाको समस्याले खासै यता हिंड्न मन लाग्दैन । तै पनि हिंड्नै पर्ने हुन्छ । कहिले डकुमेन्टको काम , कहिले लगातारको काम देखी वाक्क लागेर त कहिले नेपाली साथी भाईको न्याश्रो मेट्न भनेपनी मिलान जान मन लाग्छ । हो यही सिलसिलामा अस्ती मार्च पहिलो हप्ता २ दिनको छुट्टी मनाउन मिलान गए ।
बिहानिले दिनको सङ्केत गर्छ भने झै यो छुट्टी त्यती सन्तोष जनक भएन । हिमपहिरो आएकोले त्यती काम नहुने हुँदा खैरे बाको आदेशमा छुट्टी पाएको थिय । त्यही पहिरो छिचोलेर जानु थियो मलाई । तल झर्दै गर्दा ५ घण्टा त जामै परे । साझा ५ बजे पछी मात्र गाडी चल्न थाल्यो । तल पोन्ते भन्ने ठाउँ पुगेर गाडी परिवर्तन गर्नु पर्ने थियो । आज आइतबार । सधैं चल्ने बस आज प्राय सिट फुल हुन्छ । सिट पाउने छाटकाट देखिएन । अनी लागे रेल खोज्न । अझ सम्म यहाँ बाट मैले रेल चढेको थिएन । टुटेफुटेको इटालिएन बोलेरै भएपनी मिलान पुग्न सके । अकसमात पाएको छुट्टी , हिमपहिरोले पारेको जाम, पहिलो पटक रेल यात्रा । यि समस्याहरु पन्छाउदै मिलान पुगे । २ दिनको छुट्टी सकियो l अब फेरी काम मा फर्कनु पर्यो ।
बिहानिले दिनको सङ्केत गर्छ भने झै यो छुट्टी त्यती सन्तोष जनक भएन । हिमपहिरो आएकोले त्यती काम नहुने हुँदा खैरे बाको आदेशमा छुट्टी पाएको थिय । त्यही पहिरो छिचोलेर जानु थियो मलाई । तल झर्दै गर्दा ५ घण्टा त जामै परे । साझा ५ बजे पछी मात्र गाडी चल्न थाल्यो । तल पोन्ते भन्ने ठाउँ पुगेर गाडी परिवर्तन गर्नु पर्ने थियो । आज आइतबार । सधैं चल्ने बस आज प्राय सिट फुल हुन्छ । सिट पाउने छाटकाट देखिएन । अनी लागे रेल खोज्न । अझ सम्म यहाँ बाट मैले रेल चढेको थिएन । टुटेफुटेको इटालिएन बोलेरै भएपनी मिलान पुग्न सके । अकसमात पाएको छुट्टी , हिमपहिरोले पारेको जाम, पहिलो पटक रेल यात्रा । यि समस्याहरु पन्छाउदै मिलान पुगे । २ दिनको छुट्टी सकियो l अब फेरी काम मा फर्कनु पर्यो ।
हिमालमा जम्न नसकेको मस्तिष्क
● महिन्दो वाइबा / भाल्ले दि ओस्ताव, ईटली
पिलिपिली देखिने अनगिन्ती ताराहरु
सुन्सान सन्नाटा
न कुनै किरा कराएको सुनिन्छ, न कोलाहल नै
००००००००००००००००००
उ पर डाँडाको घरमा मधुरो बत्ती बलेको देख्छु
शायद हिउँको बाफले होला
यो उन्माद चिसोमा
थोरै तापमा कृयाशिल यो मस्तिस्कलाई दु:ख दिने प्रयास गर्दै
००००००००००००००००००
नेपाल र नेपालीले कल्पेको जस्तो छैन युरोप
अहिले नेपालमा बेरोजगारी समस्या दिन दुई गुणा रात चौ गुणा बढ्दै गैरहेको छ । बढ्दो बेरोजगारी सँगै युवाहरुमा नैरास्यता, अर्थिक समस्या, आफुले सिकेका ज्ञानको उचित प्रयोग गर्न नपाउदा उत्तिकै उदासिनता पनि बढ्दै गैरहेको । वार्षिक रुपमा राज्यले हजारौ युवा बिद्यार्थी उत्पादन गर्छन् तर त्यो योग्यता अनुसारको रोजागारी श्रीजना गर्न सकिरहेको छैन । त्यसैले पनि अहिले धेरै शिक्षीत युवा बिदेशिन वाध्य छन । नेपालमा डिग्री हासिल गरेता पनि उचित गोजगारको अभावमा कयौ युवा बिदेशिन वाध्य भयका छन । के बिदेशिय पछी त्यो योग्यता अनुसारको काम पाईन्छ त ? पैदाइन । अहिले नेपालीहरुको सजिलो रोजगारी पाउने थालोको रुपमा अरब मुलुक बनेको छ । अरबमा गर्ने काम भनेको बिकास निर्माण को काम हो । यस्को लागि शिपको जरुरत पर्छ । जुन सिप डिग्री हासिल गर्ने नेपालीमा छैन । अनी गर्नु पर्ने नै लेबर काम हो । अली धेरै रीन खोज्न सक्ने नेपाली युरोप अमेरिका तिर लम्कान्छन । कोही बिद्यार्थी भिषामा, कोही परिवार मिलन भिषामा, कोही कार्यक्रम भिषामा त कोही घुम्ने बाहानामा बिदेशीन्छन । जो जसरी बिदेशीयता पनि सबैको उद्देश्य भनेको रोजगारी नै हो ।
युरोपमा ब्यस्त
नेपाल छाडेको तेस्तै ६ महिना दिन पनि पुग्न लागेछ । नेपालीहरु युरोपलाई सपनाको संसार सँग कल्पना गर्छन । युरोपको सम्पन्नता, शुबिधा, जीवन सैली, लवाइ खवाइ अनी युरोप पुगेदेखिन त पैसाको सोत्तरै सोरम्ला भन्ने एउटा सुन्दर सपना देख्ने गर्छन । मेरै कयौ साथीहरु भन्ने गर्छन् तँ त सिधै युरोप पुग्ने भइस है , अब एन आर एन हुने भइस होइन ? अब हामीलाई पनि बिर्सिन्छस होला है ? यस्तै प्रश्न हुने गर्थे साथी भाई को । नेपाल छदा कहिले पुगौला जस्तो मलाई पनि नभएको चाही होइन । साथी भाई बिदेश गएका छन, बर्ष दिनमा छुट्टीमा आउछ्न , त्यो कोशेली, पैसाको चुरिफुरी, अनी आफु अनुकुल लोभ लाग्दा मोबाइल, छुट्टी बसुन्जेललाई बाइक । यो लक्का ज्यानलाई एस्ता गतिबिधिले आकर्शित नगरने कुरो हुँदै भएन । यस्तै यस्तै कृयाकलापले बिदेश जान उक्साइ रहेको थियो । नभन्दै तेश्रो पटकको प्रयासमा मेरो इटलिको भिषा लाग्यो ।
लाग्छ
जब म तिम्रो समुहको गन्थन सुन्न थाल्छु , म मा रहेको उर्जा क्रमस सकिदै जान्छ l लाग्छ तिम्रा समुहका कुराहरु बर्षौ भैसकेका थोत्रा बाकसको बर्णन गरेर समय खेर गएको जस्तो l ओइलाएको कर्कलाको बिषयमा बहस गरे जस्तो l उर्जा प्रवाह गर्नुपर्ने र उर्जा निर्वाण गर्नुपर्ने यो मेरो समय बर्थ हुदै छ जुन मेरो अहित सिवाय केहि होइन l
Subscribe to:
Posts (Atom)