वास्तबमा जिन्दगी केही होइन !

रिश राग र घमन्ड नगर
इर्श्या अभिमान र द्रेश नगर
लोभि पापी र क्रोधी नहोउ
सक्छौ दानी, दयालु र मायालु होउ
सक्छौ मिलनसार,ज्ञानी र ध्यानी होउ
वास्तबमा जिन्दगी केही होइन !

जिन्दगी वास्तवमा केही होइन ।
जिन्दगी त एउटा खेल हो ।
हामी त यस धर्ती मा हुने यावत कृयाकलापका पात्र मात्र हौ ।
मानौ नाटक खेल्ने कलाकार हौ ।
हामी दैनिक जीवन मा जे जे गर्छौ त्यो त हाम्रो अभिनय हो ।

मेरो जिन्दगी

जब म २ बर्षको थिय
म अली अली बुझ्ने भएछु झै लाग्न थाल्यो ।
अनी म सोच्थे
म कहिले स्कुल जान पाउला र मेरो जिन्दगी शुरु होला ।
केही बर्ष पछी म स्कुल पनि जान थाले,
तब मलाई लाग्न थाल्यो म कहिले ए बि सि डि र क ख ग घ पढ्न सकुला र मेरो जिन्दगी शुरु होला !
केही समय पछी मैले त्यो पनि जाने
तब मलाई लाग्न थाल्यो म कहिले १ बाट २ कक्षामा पुगुला र मेरो जिन्दगी शुरु होला !
यवम रितले मेरा कक्षाहरु बढ्दै गए
मेरा चाहनाहरु बढ्दै गये
तै पनि मलाई मेरो जिन्दगी शुरु भएको जस्तो लागेन ।
अनी म सोच्थे मेरो एस एल सि सकिये पछी त मेरो जिन्दगी शुरु होला नि  एस एल सि पनि सकियो
तै पनी मेरा जिन्दगी शुरु भएझै लागेन ।
अनी म सोच्न थाच्थे अब म विवाह गर्छु ।
अनी त मेरा जिन्दगी शुरु होला नि भनी सोच्थे
र
बिहे गरे ।
तै पनि मेरो जिन्दगी शुरु भये जस्तो लागेन ।
अनी सोचे एउटा छोरो त जन्माउनु पर्ला
छोराको साथमा एउटा सुन्दर जिन्दगी शुरु होला नि झै लग्न थाल्यो
र छोरो जन्माये
अह तै पनि मेरो जिन्दगी शुरु भयेजस्तो लागेन
तर
आज त म एउटा छोरोको बाउ,
एउटा श्रीमतीको श्रीमान र
एउटा समाजको जिम्मेवार नागरिक
बसन्तका रीतु पनि २७ वटा पार गरी सकेछु ।
तैपनी जिन्दगी शुरु भएको जस्तो लागेन ।
आधी जिन्दगी त शुरु नहुँदै सकिएछ ।
अनी म कल्पन थाले
आँफै लाई प्रश्न गर्न थाले
साच्ची मेरो जिन्दगी शुरु नभएकै हो त !
कहिले शुरु हुन्छ त मेरो जिन्दगी  ?

चैत्र ३१,धादिङ

जीवन र कार्यसम्पादनका लागि रुपान्तरणका प्रविधीहरु - 2

जब हामी आमाको कोखबाट जन्म लिन्छौ । त्यसबेला हामी रुन्छौ । तब देखी हाम्रो षङ्घर्शको दिन शुरु हुन्छ । हाम्रो जीवनको शुरुवात नै रुवाइबाट भएको हुन्छ । हाम्रो जन्म सँगै हामीले नाम, जात, धर्म, लिङ्ग, सुख, दु:ख, धनी, गरिव आदी इत्यादी यो समाजले के के दिने हो हामीलाई भिडाइ दिएको हुन्छ । हामी जन्मदा त सुद्ध मानव भएर जन्मेका हुन्छौ । तर हाम्रो समाज, देश, धर्म, रितिरिवाज, सन्स्क्रिती र हाम्रा अन्धविश्वासले हामीलाई बालक देखी नै अन्धो बनाइदिएको हुन्छ । अनी हामीले जे जती देखेका छौ र जे जती बुझेका छौ त्यो नै हामीलाई महान लाग्छ र हामी त्यसैमा रमाउछौ ।
म त जन्मदा एक मानव भएक जन्मेको हुँ, मेरो चेतना छ, म मा हासो खुशी छ, मेरो प्रजनन क्षेमता छ र मलाई भोक लाग्छ भन्ने नै बिर्शीसकेका हुन्छौ । हामी एही समाजले भिडाएको नाम मा गर्व गर्छौ, मेरो त जात ठुलो उस्को त सानो भनी हामी तुलना गर्छौ । म त गरिव उ त धनी भनी सोच्छौ । यो राम्रो त्यो नराम्रो आदी इत्यादी सोच्छौ । वास्तवमा यि काल्पनिक बिषय बस्तुले हामीमा भ्रम श्रीजना गरिदिएको हुन्छ । यि सामाजिक बन्धनमा रुमालिदा हामी आफ्नो मार्ग लाई नै बिर्सी सकेका हुन्छौ । यो समाजको कृयाकलापले हामीमा एक प्रकारको सोचाइ बनिसकेको हुन्छ । समाजले जे गर्छ हामीलाई त्यही शाही लगिरहेको हुन्छ अनी हामीले पनि त्यही गर्नु पर्छ भनी सिकिरहेका हुन्छौ । यसरी हामीमा अन्धबिश्वास , झुट र ढोङ्गको छाप बसेको हुन्छ । हो हामी त्यही सोचले ग्रश्त बनी त्यही अनुसारको कर्म गर्छौ । र त हामीलाई सोही अनुरुप नतिजा प्राप्त हुन्छ । त हामी रिस, राग, क्रोध,असन्तुस्ठी र दु:ख मात्र पाइरहेका हुन्छौ ।
जब हामी समाजको यि यावत अन्धविश्वास, कुरिती, ढोङ्ग,र आस्थाको पछी लाग्न छाड्छौ र हामी मानव हौ , हामीले यो सुन्दर जीवनलाई त्यसै खेर जान दिनु हुँदैन, केही उर्जाशिल कर्महरु गर्नु पर्छ, त्यस्को लागि हामी नै सक्रीय र कृयाशिल हुनु पर्छ भन्ने भावना मनमा मनन गरेर अघी बढ्यौ भने हाम्रो जीवन अवस्य सफल र सर्थक हुनेछ । नेपाली समाज भाग्यवाद मा अत्यधिक विश्वाश गर्छन् । भाग्यको भरमा नपरी कर्ममा विश्वाश गरी अगाडि बढेमा अवस्य जीवनले गती लिनेछ ।

चैत्र २९ , धादिङ 

जीवन र कार्यसम्पादनका लागि रुपान्तरणका प्रविधीहरु

- सकारात्मक बिचारमा
- सकारात्मक ब्यवहार
- सकारात्मक चिन्तन
- सकारात्मक सोचाइ

परिवर्तन
- आनन्दको जीवन
- खुशी जिन्दगी
- सुखको अनुभुती
- शान्तीको आभास

- मान्छे सबै भन्दा असन्तुस्ठी आफ्नो घर परिवार देखी हुन्छ । फेरी त्यो असन्तुस्ठी आँफै भित्र हुन्छ ।

वैद्य माओवादीको वन्द........सुनसान राजमार्ग........अनि हामी तीन भाइको राजमार्ग यात्रा

मेरो जिन्दगी, मेरो विश्वास: सकारात्मक सोच

म यस धर्तीका हरेक चिजबिजमा राम्रो कुरा अवश्य हुन्छ भन्ने विश्वास गर्छु । म भित्री आँखाले त्यस्ता कुरा हेर्ने प्रयास गर्छु । कुनै पनि मानिस राक्षस भएर जन्मिदैन । ऊभित्र राम्रोपन लुकेकै हुन्छ । म त्यो राम्रोपन, मेरा बच्चा र साथीहरूमा हेर्न खोज्छु । म शत्रुभित्र पनि त्यो शक्ति पहिल्याउन चाहन्छु ।
म कुनै चिज आफ्नै आँखाले मात्र होइन, अरूको आँखाबाट पनि हेर्न खोज्छु । अरूको आँखाबाट आफूलाई हेर्दा म देख्छु, मैले पनि धेरै गल्ती गरेको छु । आफूबाट भएका गल्ती महसुस गर्छु र सुधार्न खोज्छु ।
मैले पुराना गल्ती सुधारेँ भनेमात्र मलाई नयाँ काम गर्न सजिलो हुन्छ । हुन त काम गर्दा समस्या आउँछन्, तर समस्याको मूल्याङ्कन र उचित व्यवस्था गरी जीवनलाई सार्थक पनि बनाउन सकिन्छ ।
जीवनमा प्रगति गर्न सकारात्मक र आशावादी सोच नभई हुँदैन । कहिलेकाहीं विषम परिस्थितिमा भविष्यप्रति आशावादी भइरहन गाह्रो हुन्छ । मलाई पनि यस्तो धेरैपल्ट भएको छ ।

मेरो इतिहासले विषम परिस्थितिमा पनि अझ आशावादी भएर अगाडि बढ्न मलाई हरेकपटक आत्मबल दिएको छ । म चाहन्छु, म सधैं आशावादी रहुँ । यदि मसँग आशा हुँदैनथ्यो भने सायद म कहिल्यै खुसी हुन सक्दैनथेँ ।
आशावादी भइयो भने सकारात्मक सोच पलाउँछ । राम्रो सोचाइको परिणाम पनि राम्रै हुन्छ भन्ने मलाई विश्वास छ । सकारात्मक सोचले कर्तव्यबोध गराउँछ । त्यही कर्तव्यबोध नै समस्या समाधानका लागि अचुक ओखती हुँदोरहेछ । कर्तव्यले सधैं उद्यम गरिरहन सिकाउँछ, कुनै लोभलालचविना, एउटा कविले निरन्तर कविता लेखेझैं वा चित्रकारले चित्र बनाइरहेझैं ।
म जीवनमा पीडा नहोस् भनेर भगवानसँग प्रार्थना गर्छु । तर जीवनमा आइसकेको पीडाबाट निराश हुन्न । त्यही पीडाका आशाको नयाँ बाटो हेर्छु । त्यही आशाको सहायतालेे पीडालाई शक्तिमा परिवर्तन गर्छु । म पनि अरूजस्तै साधारण मानिस हुँ । मैले पनि धेरै भूल गरेको हुँला ।
आफूलाई अत्यन्त नैतिकवान् वा आदर्श व्यक्ति भन्दिन । काम गर्ने क्रममा जीवन चलोस् भन्छु । तर जीवन चलाउन राम्रो कुरा खोज्नु पर्दोरहेछ । जीवनमा समस्यासँगै राम्रा कुरा पनि जेलिएर आउँदारहेछन् । त्यस्तोबेला म आँखा चिम्लन्छु, अनि समस्यामा छोपिएका राम्रा कुराहरू देख्छु । मैले राम्रो कुरा खोज्नसकेँ भनेमात्रै म राम्रो मान्छे हुन सक्छु । यही नै मेरो जिन्दगी हो, मेरो विश्वास

मेरो आमाको रहर.

म सपना, सकारात्मक सोच र आत्म विश्वास बोकेको साधारण मानव हुँ / म संग सानो सपना छ, तेस्लाई पुरा गर्ने सकारात्मक सोच र आत्म बिस्वास छ,अनि छ मेरो आमा बुबाको आशिरबाद पनि/ येही सानो आकाश अंगालेर चल्ने जिजीबिषा छ ..!

पिठ्युँमा डोको अनि डोको भरिधेरै गह्रौं भार
बोकी लौरोको सहारालिएर उकालिन्दैछिन मेरी आमा
बेंशीको खेत र झुप्रो घर
उनकोजिबन भरिको गन्तब्य भएको छहरेक बिहान उनलाई सताउनघाम लुकामारी खेल्दै,
देउराली डाँडा देखी उदाउँछ।

चैत्र २५ गतेको नेपाल बन्दको यो अवसर ।

मेरो जिन्दगी, मेरो विश्वास: सकारात्मक सोच

- कर्ण शाक्य

म यस धर्तीका हरेक चिजबिजमा राम्रो कुरा अवश्य हुन्छ भन्ने विश्वास गर्छु । म भित्री आँखाले त्यस्ता कुरा हेर्ने प्रयास गर्छु । कुनै पनि मानिस राक्षस भएर जन्मिदैन । ऊभित्र राम्रोपन लुकेकै हुन्छ । म त्यो राम्रोपन, मेरा बच्चा र साथीहरूमा हेर्न खोज्छु । म शत्रुभित्र पनि त्यो शक्ति पहिल्याउन चाहन्छु ।

सकारात्मक इच्छाशक्ति नै सफलताको पहिलो बिन्दु हो

अम्बर गुरुङ

विद्वानहरू भन्ने गर्छन्, जुनै पनि विषयमा सफलता हासिल गर्ने प्रथम खुट्किलो सकारात्मक सोचाइ हो । सानै उमेरदेखि मेरो जीवन संघर्षको मैदानमा थियो । त्यसबेला मलाई सकारात्मक तथा नकारात्मक सोच कुन चरीको नाम हो, थाहा थिएन । तर ‘हुन सक्दैन’ अथवा ‘गर्न सक्दिन’ भन्ने खालको सोच भने ममा कहिल्यै पनि आएन । आजसम्म पनि मैले यसलाई केलाउनसकेको छैन कि कसरी ममा सकारात्मक विचार निहित भयो ।