जिम्मेवारी, सम्झना र झल्को

सुनसान रात
झ्याउकिरि र भ्यागुत्ताको बिरक्तीलो रटाई
झ्याल बाट अैरहेछ
एत्रतत्र छरीएका किताबहरु
असरल्ल मिल्काइयका कपडाहरु
केही को वास्ता नगरि

ब्यथा आ-आफ्नै

देशका ठुला र प्रतिस्ठित भनाउदा संचार ग्रहमा काम गर्ने पत्रकारहरुले त समयमा उचित पारीश्रमिक पाउदैनन भन्ने खबर बेला बखत आईरहेका छन । पत्रकार महासघले पारिश्रमिक निर्धारण समिती पनि नबनाएको होइन , तर प्रभावकारी हुन सकिरहेको छैन । समयमा पत्रकारले पारिश्रमिक नपाउनु , श्रमशोषन हुनु नेपाली संचार ग्रहमा खसै नौलो होइन ।

भावना प्रस्तुती कार्यक्रम

त्रिबेणी साहित्यीक मन्चको आयोजनामा भानु पार्क, भानु चोक , धादिङमा  भएको भावना प्रस्तुती कार्यक्रममा उपस्थीत साथीहरु ।
सबैले आ-आफ्ना कोसेली वाचन गरेर सुनाए । त्यही गोलोमा म पनि थिए । त मेरो पनि पालो आयो अनी लजाउदै एसरी प्रस्तुत भये -

अचम्म छ संसार यहाँ, अनेक चाल चलेको देख्छु
किन हुन्छ यहाँ एस्तो ? एक्ले अर्कोलाई छलेको देख्छु ।।

विश्व दृष्टि दिवस 2069

  आज विश्व दृष्टि दिवस पनि विभिन्न कार्यक्रम गरी नेपालमा पनि मनाइँदै छ । संयुक्त राष्ट्रसंघको आह्वानमा हरेक वर्ष अक्टोबरको दोस्रो साताको बिहीबार यो दिवस मनाउने गरिन्छ । दिवसकै अवसर पारेर धादिङदेशी मा आज बिहान प्रभातफेरी गरिएको छ । धादिङ समुदायिक आँखा केन्द्र बाट सुरु भएको र्‍यालीले बजारको विभिन्न भागको परिक्रमा गरेको थियो । सन् २००४ बाट यो दिवस मनाउन थालिएको हो ।

विश्व स्वास्थ्य संगठनका अनुसार विश्वमा ३१ करोड ४० लाख मानिसको दृष्टि क्षमता कमजोर पाइएको छ । जसमध्य चार करोड ५० लाख मानिस पूर्णरूपमा दृष्टिविहीन छन् । हाल नेपालम करिब दुई लाख ७० हजारभन्दा बढी मानिस अन्धोपन र एक लाख बढी दृष्टिविहीन रहेको तथ्यांक छ । तीमध्ये सबैभन्दा बढी आँखाको रोगमा मोतिबिन्दु देखापर्ने गरेको छ ।

म्हेन्दोमाया कन्सर्ट 2069

कार्यक्रमको सभापती - महिन्दो वाइबा , प्रमुख अतिथी - बहादुर सिङ लामा
पछाडि तामाङ पत्रकार - मन्छिरिङ्ग तामाङ

लप्सङकर्पो समुदाइक मन्च ( LCF ) धादिङ को आयोजनामा काठमण्डौको बालाजु स्थीत दिप ज्योती मा बि को खेल मैदानमा म्हेन्दोमाया कन्सर्ट आयोजन गरियो । फितलो ब्यवस्थापन रहेको कन्सर्ट ११ बजे सुरु हुने भनिए पनि करिब २:१५ मा मात्र सुरु भयो । एक त प्रचार प्रसार नपुग्नु , अर्को आयोजकहरु बिच एक अपसमा तालमेल नमिल्नु कम्जोरी दिखियो । ५ बजे सकिने भनीएको भएपनी ६:३० बजे सम्म उपस्थित दर्सकहरु नच्नमा ब्यस्त थिय

जती सपना देख्नु सजिलो छ त्यतिनै गाह्रो छ त्यो देशमा पुग्नु

त्रिभुवन अन्तरास्त्रिय बिमानस्थल , काठमाण्डौ, दैनिक हजारौको सङ्ख्यामा मनिसहरु आवाज जावत गर्छन् ।  रोजगारिको लागि दैनिक हजारौ नेपाली बिदेसिन्छन । रोजगारिकै सिल्सिलामा आज मेरो एउटा साथी इटली उड्नु थियो । त्यसैले म पनि पुगे त्रिभुवन अन्तरास्त्रिय बिमानस्थल , काठमाण्डौ  । प्राया साथीहरु कतार , दुबइ जस्ता अरब मुलुकमा गयता पनि यसपली रोजगारिकै लागि यूरोपियन देश इटली जाने साथीलाई बिदाइको हात हल्लाउन गएको थिय । जो जहाँ गयता पनि श्रम गर्न बिदेशीएका हुन नेपालीहरु । घर, परिवार, समाज, देश छोडेका छन । मन फुरुङ हुने कुरै भएन । बेचैन मन लिएर, सुनौलो भबिस्य को कल्पना गर्दै, परिवारलाई सुख, सुबिधा अनी केही धन जोड्ने द्रीढ सङ्कल्प गरी उड्छन नेपालीहरु ।

पर्यटकिय गन्तब्य – सेमजोङ गाँउ ( फोटो फिचर )

      पैदल यात्राको लागी उपयुक्त गाउँ हो – सेमजोङ गाउँ । उच्च पहाडको यो गाउँ ऐतिहासिक महत्व, उच्च पहाडी जनजीवन, मौलिक संस्कृति र प्रकृतिक दृष्टिले सम्पन्न छ । पूर्व तिर नुवाकोट जिल्लाको सामरी गाविस, पश्चिम र दक्षिण तिर कटुञ्जे गाविस र उत्तरी क्षेत्र अर्थात सेमजोङको पछाडी नुवाकोट जिल्लाको बर्सुन्चेत गाविस पर्दछ । सेमजोङ गाउँ समुन्द्री सतहदेखी १२०० देखी १८०० मिटरको उचाईमा पर्दछ । सेमजोङ गाउँ ऐतिहासिक र पर्यटकिय दृष्टिले उपयुक्त छ । यो क्षेत्र प्रकृतिक सुन्दरता, स्रोत साधन र जडिबुटि उत्पादनको लागी उपयुक्त रहेको छ ।
डाँडापाखामा गाई–भैसी चराउने गोठालाहरु अनि वनपाखामा घन्कने तामाङ सेलो भाका र म्हेन्दोमाया झनै रमाईलो छ । यहाँको मौलिक पहिचान र आफ्नै संस्कृतिका छुट्टा छुट्टै विशिष्टताले आकर्षित गर्दछ ।

             विभिन्न तिथि मितिमा लाग्ने मेलाहरुमा म्हेन्दोमाया, दो¥रा माने, साईकोलेको नाच गान पनि हेर्न सकिन्छ । भ¥याङ भुरुङ महादेव स्थानमा चैत्र राम नवमीका दिन हिन्दु धर्मावलम्बिहरुको ठुलो मेला लाग्ने गर्दछ । परापूर्वकालदेखी नै यो मेला भर्नका लागि विभिन्न जिल्लाहरुबाट समेत भक्तजनहरुको भिड लाग्ने गर्दछ ।

करिब डेढ महिना पछी साउन १८ गते इटालियन कन्सुलेट पुगे म भिसा पाउने आशमा । एउटा उत्साह , जिम्मेवारीबोध , जीवनको एउटा अध्याय को समाप्ती गरी अर्को चराण शुरु गर्ने इच्छ बोकी । तर भिसा रिजेक भएको कुराले रन्थनिय । होस हवस उड्यो, एउटा प्रयास खेर गयो , मन बेचैन भयो । निराशले डेरा जमाउन थाल्यो , असाढ महिनामा पानीका मुल उटेका झै नसोचेका तर्कनाहरु मनमा अनायस फुर्न थाले । केही दिन तनाबमै बित्यो यसै गरी ।
एसरी हरेस खाएर त भएन नि हौ - आफैलाई सम्झाउन थाले । अरुको गल्ती पनि त होइन आखिर । आफ्नै असावधानीले दु:ख पाये । जीवनमा चरेस खानु तर हरेस न खानु भने उखान सुनेको थिय । आफैलाई सम्झाउन बनेका रहेछन एस्ता उखानहरु । सर्जकहरुलाई मन मनै धन्यवाद दिय । अब फेरी कागज पत्र बनाउनु पर्ने । पहिले जे जे गरे त्यो अब बनाउनु पर्ने कामको मार्ग दर्सक बन्ने छ ।

त्यो परदेश

एत्र तत्र अपुरा कामहरु
खाली दिमाग
दैनिक हाजिरिको काम
त्यो परदेश
अनी सम्झनामा उनी ।

आज लाग्दै छ .....

2069-02-23

निकै भयो बुढा बुढी भेट नभएको । सम्भवत अब चाडै नै भेट हुने आश पलाउन थालिसकेको छ । धेरै बर्ष सम्मको अ स्पस्ट सम्बन्ध गएको दसै मा मात्र पूर्णता पएको थियो । दशैमा धन्न ३ सताको बिदामा मिल्यो एउटा मिलन सफल भयो । सफलतालाई निरन्तरता दिनु चुनौती झन हुन्छ । आज ९ महिना पछी एउटा आशा पलाएको छ । आज मङगलबार नुल्ला वस्ता पाउने रे । त्यस्को लागि आज बुडी अफिस जादै छ नुल्ला वस्ता लिनाको लागि । तर मन पहिले जस्तो खुशी छैन, तर भित्र भित्रै खुशी भएपनी बहिरी खुशी बड्न केही असहज लगिरहेको महशुस गरीरहेको छु । जीवनमा खुशीले मतिनु पनि त भएन । कुनै पनि सफलता भनेको खुशी को लागि होइन झन चुनैती हो कसरी त्यस सफलतालाई ब्यवस्थीत रुपामा अगडी बढाउन सकिन्छ सोचनिय बिषय हो । आज नुल्ला वस्ता पायो रे भन्ने खबर पौने बितिकै केही धर्मिक काम गर्नु पर्ला भन्ने सोची रहेको छु । विश्व शान्ती बिहारमा जलपान ख्वाउनु पर्ला भनी सोची रहेको छु ।